Sport

ontmoeting met Jean-Marc Guillou, pionier op het gebied van voetbalacademies

Van onze speciale correspondent in Abidjan – Voormalig Frans international Jean-Marc Guillou is een van de pioniers van voetbaltraining in Afrika. In 1994 richtte hij zijn eerste academie op in Ivoorkust, Mimosifcom, rond een precieze methode: blote voeten, technisch meesterschap, collectief spel… France 24 sprak met hem in Abidjan, 30 jaar na de oprichting van de eerste voetbalschool.

Dertig jaar na de oprichting van zijn eerste voetbalacademie in Abidjan is Jean-Marc Guillou er nog steeds. Op 78-jarige leeftijd loopt de voormalige Franse international, legende van SCO Angers, nog steeds over van energie en passie voor het opleiden van toekomstige voetbalkampioenen.

Door de jaren heen hebben de academies zich over de hele wereld verspreid: in Algerije, Vietnam, Mali, Madagaskar, Ghana… Ze hebben allemaal de voorschriften letterlijk toegepast: detectie op jonge leeftijd op basis van gewicht, leren op blote voeten, nadruk op technisch meesterschap en teamspel. Uit de gelederen van zijn academies kwamen de gebroeders Touré, Kolo en Yaya, Ramy Bensebaini, Youcef Atal en zelfs Yves Bissouma en Hamari Traoré.

Lees ook ons ​​rapport:Blote voeten, jongleren en totaalvoetbal: de Guillou-academie, een trainingscentrum als geen ander

De trainer aarzelt niet om zijn anekdotes en analyses in lange interviews te vertellen, ook al betekent dit dat hij op zijn dochter Stéphanie moet vertrouwen om een ​​naam of een detail te vinden. Het interview dat deze liefhebber aan France 24 gaf in zijn huis in Abidjan duurde iets meer dan een uur. Geselecteerde stukken.

Over de oprichting van de eerste Academie in Ivoorkust in 1994

„Ik wilde ook een academie in Frankrijk doen. Maar in Frankrijk is dat onmogelijk. Het is onmogelijk omdat er zoveel regels en wetten zijn.

Dus zei ik tegen mezelf: ‚De beste plek om een ​​academie te volgen is Ivoorkust‘. Toen ik daarheen ging, zag ik veel talent dat speelde, maar we wisten er niets van.

Toen ik hier voor het eerst kwam, omringde ik mezelf met de lokale bevolking, waaronder Lambert Amuah. Helaas is hij niet lang geleden overleden.

We zijn begonnen met rekruteren. Ik legde hem uit, ik zei tegen hem: ‚We gaan met vier blokken en twee ballen. We gaan Treichville doen, we gaan Marcory doen, we gaan Koumassi‘ doen (uit de districten Abidjan, NLDR)… Er zijn plaatsen waar er veel meer goede spelers waren dan andere.

We hebben meteen zeven à acht spelers aangetrokken. We bereikten 15-16 spelers en dus gingen we aan de slag.

Ik heb een database gemaakt en alles opgeschreven. Hierdoor kon ik de voortgang van elke speler of het ziekteverlof zien… alles werd genoteerd. Daarna hebben we er een methode van gemaakt.”

• Over de Guillou-methode en het belang van het beheersen van jongleren

“We hadden drie graden, er zijn er nog steeds drie. Dat bleef allemaal over omdat het de basis is van onze methodiek.

Toen we met de jongste begonnen, begonnen zij met jongleren. Ze moesten jongleren met de linkervoet, met de rechtervoet, met de schouder, beide schouders, met het hoofd, met de knieën. En dan associeerden we bijvoorbeeld: knie, voeten, hoofd en dan knie. We werkten samen zodat ze een bepaald aantal jongleeracties deden. En als ze het nummer niet haalden, moesten ze doordeweeks opnieuw werken en het aan het eind van de week presenteren.

Daarna heb ik deze oefeningen op een dynamische manier gedaan, dat wil zeggen tijdens het hardlopen. Het principe van jongleren is dat je de bal moet beheersen. We moeten de bal onder controle hebben en dat is heel belangrijk in het spel.“

• Over het belang van leren spelen op blote voeten

„Er is nog nooit sprake geweest van een blessure. Naderhand hebben we bij alle bewegingen die we op blote voeten doen geen last van het gewicht van een schoen of van het gewicht van een scheenbeschermer, die zijn niet heel zwaar, maar toch vervelend. Dit betekent dat de snelheid van uitvoering bij een controlegebaar bijvoorbeeld veel beter op blote voeten kan worden gedaan dan met schoenen.

Als een kind niet op blote voeten speelt, betekent dit dat hij veel tijd verliest in zijn vooruitgang.“

• Over de universaliteit van zijn methode

“Het is universeel, daarom verdedig ik het. We hebben het in Vietnam gezien, onze manager werd op een gegeven moment coach van de jeugdteams. Hij had bijna alleen academici geselecteerd en dit team speelde academisch en zij won.

Maar bovenal won ze de harten van de supporters, want dit team had, toen het speelde, 50.000 toeschouwers en zij waren het die de meeste toeschouwers verzamelden omdat het team goed speelde. Alles wat in Abidjan lukte, slaagde ook in Vietnam, ook al zitten we fysiek helemaal niet op dezelfde spelers.“

De Jean-Marc Guillou-academie in Ivoorkust
De Jean-Marc Guillou-academie in Ivoorkust © Frankrijk24

Over de banden die hij onderhoudt met zijn oud-studenten

“Zij houden de verbinding in stand, omdat zij reizen terwijl wij niet bewegen. In zekere zin was ik een hele tijd hun vader. Ik deed met hen wat ik met mijn kinderen zou hebben gedaan.

We onderhouden banden en het beste bewijs is dat ik de Mali-academie moest financieren. Ik kwam destijds terug uit België, ik had wat geld en kon het dus in eerste instantie financieren. Maar daarna zocht ik aandeelhouders om ons te helpen. En waar zocht ik de aandeelhouders? Onder academici. Velen zeiden ja, maar gingen er niet mee door. Drie van hen volgden.”

• Over zijn ervaringen in Algerije

„Deze ervaring kwam naar mij toe. Het is niet ik die de keuze voor de plek en de club heb gemaakt. Het is Paradou. Paradou heeft ons gevraagd om een ​​academie te komen doen. Ik ga de mensen met wie ik heb gewerkt niet bekritiseren, maar vaak, Deze mensen zien voetbal niet zoals wij

Aan de andere kant hadden we echt hele goede spelers en werden we heel goed gezien door de mensen en de supporters. We hadden bijna 10.000 toeschouwers en het was waanzinnig, terwijl Paradou een beetje een exclusieve plek was.

Er kwamen steeds meer mensen. Ze wilden alleen voetbal zien, omdat de spelers op blote voeten speelden. In Algerije schreeuwt iedereen zodra een kind iets technisch doet: het is leuk! Na een tijdje verbood de gemeente ons om te spelen omdat het te veel problemen veroorzaakte…

Het team trok veel mensen en het was een fenomeen. Ze toerde door Spanje. Ze speelden tegen Barcelona en deden met Barça wat Barça met andere teams deed. Ze gooiden ze rond.”

• Over de wildgroei aan voetbalacademies in Afrika

„Ik ben blij dat mijn idee wordt opgepakt. Zelfs hier in Ivoorkust! Ik denk dat we een vereniging van academies moeten creëren om sterker te staan ​​tegenover de Federatie.

Lees ookDakar Sacré-Cœur: “Senegal heeft buitengewoon sportief potentieel”

Dit is een terugkerend probleem in Afrika en het is erg vervelend. Er zijn alleen jongens die geen voetbal kennen, die komen omdat er meer mensen zijn die het land kennen, de politici, de ministers… Ze komen dus (aan het roer) zonder te weten wat voetbal is.”

Over de plaats van Didier Drogba in het Ivoriaanse voetbal

„Hij heeft zijn stempel gedrukt op het voetbal, net zoals Yaya (Touré) zijn periode markeerde. Hij is een speler die een geweldige carrière heeft gehad, dat kunnen we niet ontkennen.“

Ik had graag gezien dat hij voorzitter was van de (Ivoriaanse voetbal)federatie. Dat had ik graag gewild, want het is de toekomst van het voetbal. De toekomst van voetbal zijn mensen die het begrijpen. En geen presidenten die arriveren, die andere bedrijven hebben waar ze voor zorgen.

Lees ookCAN 2024: Didier Drogba, een intacte uitstraling in Ivoorkust en in zijn geboortestreek

Neen. De toekomst van het voetbal is om oud-spelers van goede kwaliteit aan het hoofd van de federaties te plaatsen, die hersens hebben die niet al te slecht werken. En dan kiezen ze voor coaches of competente mensen. Dit is de toekomst van het voetbal in Afrika. Anders zal Afrika nooit een WK winnen.“

Adele

Grüße, das ist Adele. Als Nachrichtenjournalist setze ich mich dafür ein, bedeutende Geschichten zum Leben zu erwecken. Ich schreibe schon seit langem und genieße die Herausforderung, die perfekten Worte zu finden, um eine Geschichte auf fesselnde Weise zu vermitteln. Politik und aktuelle Ereignisse gehören zu meinen Lieblingsthemen, über die ich schreibe, und ich arbeite hart daran, den Lesern genaue Informationen zu geben, damit sie kluge Urteile fällen können. Wenn ich nicht schreibe, reise ich gerne und knüpfe Kontakte zu neuen Leuten.
Schaltfläche "Zurück zum Anfang"